PROJECT96
Heb je een briljant idee? Mail me, ik ben nieuwsgierig zoals je weet ;)

Email: celine@project96.nl

Volg PROJECT96 op:
Of schrijf je hier in voor de nieuwsbrief
www.project96.nl | VOORBIJ DE WEERSTAND
17443
post-template-default,single,single-post,postid-17443,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,side_area_uncovered_from_content,footer_responsive_adv,qode-theme-ver-17.1,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive

VOORBIJ DE WEERSTAND

Het is 19 oktober 2014. Ik zit in mijn nog naar IKEA ruikende praktijkruimte. Een half jaar geleden ben ik hier gestart als arts-acupunturist; ik bleek namelijk overduidelijk niet georganiseerd genoeg om een praktijk aan huis te combineren met de dagelijkse hoeveelheid rondslingerende was en speelgoed die hoorde bij de komst van nummer twee. De patiënten zijn gelukkig in dezelfde aantallen blijven komen, maar omdat ik nu ook huur moet betalen zou ik er best een paar extra kunnen gebruiken. Ik weet wat er nodig is: binnenlopen bij de fysiotherapiepraktijk om de hoek en ze op de hoogte brengen van mijn bestaan. Kleine moeite. Ik doe het niet. Maandenlang niet.

Tot het moment daar is dat ik het financieel gezien niet meer uit kan stellen. Hoewel ik de druk voel, kom ik nog steeds niet in beweging. Nieuwsgierig naar de oorzaak van mijn schromeloze passiviteit stel ik in stilte een vraag: “Waarom doe ik het niet?”

“Ik wil het niet”, hoor ik mezelf zeggen. Ik schrik van dit antwoord, maar voel dat het waar is. Ik weet ook meteen dat dit het einde van mijn praktijk betekent. Het vak dat me zo na aan het hart ligt, is niet meer kloppend voor me.

Alles valt op zijn plek. De pijn in mijn schouders, de onrust in mijn lijf en de onzekerheid die me al tijden parten speelt: weerstand. Mijn lichaam vertelde het me al veel eerder, maar ik wilde niet luisteren. Want wat ga ik in hemelsnaam doen als de acupunctuur het niet is?

Het is 4 januari 2018. Mijn lijf is mijn hoofd nog altijd voor. Er gaan nog steeds dingen mis. Vaak stel ik mijn koers halverwege bij. Maar één ding weet ik inmiddels zeker. De kansen liggen voorbij de weerstand, in de ruimte die ontstaat als je ontspannen en vanuit verwondering meebeweegt. Dus voel. En spring. Op een mooi, nieuw jaar!