PROJECT96
Heb je een briljant idee? Mail me, ik ben nieuwsgierig zoals je weet ;)

Email: celine@project96.nl

Mijn belevenissen volgen?
Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief.
WAT DOE JE?
17843
post-template-default,single,single-post,postid-17843,single-format-standard,bridge-core-2.3.3,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,side_area_uncovered_from_content,footer_responsive_adv,qode-theme-ver-21.9,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-6.2.0,vc_responsive

WAT DOE JE?

We zitten in de auto onderweg naar het strand. Door allerlei omstandigheden zijn we later vertrokken dan we voor ogen hadden, maar wel mét zin. Er heerst rust op de achterbank; de een leest, de ander hangt en de kleinste staart voor zich uit.
“Blijven we daar eten?” Het is even stil. Dan komt erachteraan: “Mógen we daar eigenlijk nog op het terras iets drinken?”.
“Ja, we mogen zeker nog lekker op het terras zitten”, zeg ik. Terwijl ik zo luchtig mogelijk probeer te antwoorden ben ik me bewust van een weeïg gevoel in mijn buik. De manier waarop mijn lijf me laat weten dat ik er niet zo makkelijk overheen kan stappen als ik dacht en hoopte. Het raakt me. Toch.

Wat doe je als alles wat jij geleerd hebt opzij wordt geschoven? Als ook de eed die je ooit gezworen hebt grof met voeten wordt getreden?

Vorig jaar zomer ging ik op onderzoek uit, want ik begreep het niet. Hoewel ik met plezier mijn witte jas aan de wilgen hing in 2014, was ik nu dubbel zo blij dat ik hem ooit gedragen had. En waar mijn afstuderen in het gezondheidsrecht ooit eindeloos leek te duren, putte ik dankbaar uit mijn juridisch analytisch vermogen. Ik las en las en las en las. Stelde vragen. Spitte door medisch wetenschappelijke artikelen, bekeek wetten en reglementen opnieuw, rekende cijfers na. Uren spendeerde ik eraan. Tot ik zeker was.

COVID-19 hoort gezien de cijfers niet thuis in het rijtje met zogenoemde A-ziekten waar onder andere ebola toe behoort. Toch staat het daar inmiddels bijna tussen. Over gestemd in de Tweede Kamer; bij het debat erover waren slechts drie partijen aanwezig. Drie. Nu alleen de Eerste Kamer nog. Zodra deze registratie doorgang vindt bestaat een juridische grondslag voor verregaand ingrijpen in de persoonlijke levenssfeer van mensen: gedwongen opname tot isolatie of thuisisolatie, gedwongen onderzoek, gedwongen quarantaine (inclusief medisch toezicht) en verbod van beroepsuitoefening.
De PCR-test levert geen sluitend bewijs (en dan druk ik me nog voorzichtig uit), maar wordt wel ingezet alsof hij dat doet.
Alle vaccins op de markt zijn te snel ontwikkeld om zonder blikken of blozen veilig te kunnen worden genoemd. Cijfers over bijwerkingen en sterfte na vaccin nemen toe en er is onvoldoende waakzaamheid en onderzoek, waardoor onduidelijk blijft wat de verbanden zijn. In 2006 werd tijdens de griepprikcampagne spoedoverleg gevraagd omdat er sprake was van vier doden na vaccinatie. Nu wordt vrolijk doorgeprikt na meer dan 500 bij Lareb gemelde sterfgevallen, terwijl we weten dat van alle bijwerkingen en sterfgevallen slechts 1-10% gemeld wordt. En de bijwerkingen die ik bedoel zijn geen hoofdpijn of oorsuizen; de bijwerkingen zijn hartspierontsteking (bij jongeren), bloedstolsels en neurologische klachten van diverse aard.
Ondertussen probeert men ons steeds nadrukkelijker richting vaccin te bewegen. Dat ze dat bij mij doen maakt me niet zoveel uit; door mijn achtergrond weet ik waar ik de informatie kan vinden die ik nodig heb om een weloverwogen beslissing te kunnen nemen. De voorlichting vanuit de politiek is echter ontzettend eenzijdig geweest. Bovendien werd ieder ander geluid verwijderd van social media. Hoe kun je dan spreken van een eerlijke keuze? Hoe kunnen jongeren een juiste inschatting maken? En waarom zouden we kinderen willen vaccineren met een vaccin waarvan de lange termijn bijwerkingen volstrekt onduidelijk zijn terwijl ze in de meeste gevallen niet eens ziek zullen worden van dit virus?
Mocht je je nog afvragen of dat vaccin nou werkelijk noodzakelijk is om deze ziekte de baas te worden: dat is het niet. Er is al een tijdje voldoende onderzoek over bijvoorbeeld ivermectine beschikbaar om het gebruik ervan te rechtvaardigen, desnoods in studieverband. Een recente meta-analyse laat zien dat een forse vermindering van de kans op sterfte door COVID-19 te verwachten is (tot wel 70%) wanneer dit middel wordt gebruikt. Maar Nederlandse artsen mogen het van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd niet voorschrijven voor dit virus; doen ze het wel dan riskeren ze een boete van maximaal 150.000 euro. Snap jij het nog?

Die vraag vanaf de achterbank steekt. Het is in mijn ogen niet uit te leggen waarom ik officieel de wc buiten het restaurant zal moeten gebruiken. “Het is rouw”, flap ik eruit tegen mijn man, die naast me en achter het stuur zit. Terwijl ik het zeg, voel ik dat het waar is. Rouw om wat ik dacht dat was. En tegelijkertijd is het een welkom afscheid van het stemmetje in mij dat zich vertwijfeld bleef afvragen of het niet moest vechten. Mijn buik ontspant, ik adem uit. Het is een tijd van nieuw en anders. Een tijd van nóg meer hart en handelen naar zelfliefdevolle grenzen.

Eenmaal op het strand vergeten we alles, spelen de jongens eindeloos in het water en hangen wij genietend in het zand en in de zon. We komen niet eens in de buurt van het terras. Op de terugweg zie ik wilde rucola groeien, met haar felgele bloemetjes. Ik glimlach terug.

Wat ik doe, nu alles wat ik geleerd heb opzij geschoven wordt en de eed die ik ooit gezworen heb grof met voeten wordt getreden? Creëren. Steeds opnieuw. Vanuit keuzes die -op dat moment- 100% passend zijn voor mij. Voor ons gezin. Eigenlijk laat ik simpelweg alles wat in mij borrelt en bruist vrolijk stromen richting dat waarvan ik voel dat het mogelijk is. En dat is veel! En mooi! En vrij.